Mijn verhaal

Mijn Jeugd kende vele dalen en bergen.
Soms waren de dalen dieper dan de bergen hoog.

Op zeer jonge leeftijd kwam ik in situaties terecht waardoor ik er vaak alleen voor stond. Normaal staan jonge kinderen in verbinding met hun ware zelf. Ik leerde op jonge leeftijd mij constant aan te passen aan mijn omgeving, zodat ik nooit echt mijzelf kon zijn en altijd een rol aannam, waarvan ik dacht dat deze van mij werd verwacht. Ik was een ware kameleon.  

Mijn levenspad is als een rivier die door de wereld stroomt met vele sombere delen maar ook kleurrijke en prachtige delen. De sombere delen hebben het water vervuild en vertroebeld. De prachtige en kleurrijke delen maken het water steeds mooier en helderder. Langzaam groeien er weer planten en bloemen, kristallen en ander leven in het water. Het water wordt helder.De mooiste bloemen komen bovendrijven en de helderste kristallen schitteren door maanlicht dat op het water schijnt. De rivier is een ware schoonheid…… 

Buitenland

Als backpacker/expat stond ik volledig open voor andere culturen, waarmee ik in aanraking kwam. Mijn eerste jaar in het buitenland was in Zwitserland. Daar heb ik een jaar lang als au-pair gewerkt voor een Zwitsers/Italiaans gezin. Als vrijwilliger, heb ik op verschillende Kibboetsen en  Mosjav’s in Israël gewerkt. Tijdens mijn verblijf, brak de Golfoorlog uit, en liep ik met een gasmasker om mijn schouder, in geval een scud raket zou vallen. Ik heb even mogen vertoeven in de Sinaïwoestijn in Egypte. Ik heb 2 jaar als manager van een Pub in Londen mogen werken. En als vrijwilliger in Zuid-Afrika, les mogen geven aan kinderen uit een sloppenwijk. 

Ik was gewend om mijzelf aan te passen, waardoor ik in het buitenland geen problemen had om mij thuis te voelen. Integendeel, ik voelde me daar meer mezelf dan in Nederland. Toen ik terugkeerde, werd dat gevoel alleen maar versterkt. Dat merkte ik vooral na mijn verblijf in oorlogsgebieden in Irak en Afghanistan, waar ik als burger werkte op militaire kampen.

Irak en Afghanistan

Als burger, heb ik 2 jaar voor een organisatie gewerkt, genaamd PMT (Protestants Militair Tehuis). Deze organisatie verzorgd een een soort “woonkamer voor Jan Soldaat” in o.a oorlogsgebieden. Tegenwoordig ECHOS homes genoemd, waar de militairen even tot rust kunnen komen. Ik ben manager van 4 verschillende huizen geweest, op 4 verschillende militaire kampen. (2 kampen in Irak en 2 kampen in Afghanistan). Ik heb niet alleen met Nederlandse defensie moeten samenwerken, maar ook met de Engelsen, Amerikanen en Australiërs. Mijn personeel bestond voornamelijk uit Bosniërs, die zelf al een oorlog in hun eigen land hadden overleefd, wat de situatie soms gecompliceerd maakte. In Irak bestond een deel van mijn personeel uit lokale bevolking. Als manager was ik 24 uur, 7 dagen in de week, verantwoordelijk voor mijn personeel. 

Naast het aanbieden van een woonkamer functie, werden er ook kerkdiensten in de ECHOS home gehouden, vergaderingen, feestjes georganiseerd en soms diende het huis als een opvangplaats, na een REM-Ceremonie. Een REM-Ceremonie is, wanneer een militair, die overleden is, het vliegtuig wordt ingedragen door zijn of haar bataljon, die de overledene terug brengt naar het land van herkomst. 2 jaar lang leven op een militair kamp in woestijnen waar de temperatuur hoger kan zijn dan 50 graden celsius in de schaduw. 2 jaar lang in een oorlogsgebied wonen en werken, heeft zeker invloed op mij gehad.

Voornamelijk deze 2 jaren hebben bij mij diepe sporen achtergelaten en hebben mij meer veranderd dan ikzelf had verwacht. Ik had het ook niet door dat ik zo veranderd was. Ik voelde me een vreemde in mijn eigen land. Mijn herinneringen en emoties kwamen totaal niet overeen met die van mijn dierbaren. 

Niet in verbinding staan met mijzelf en met mijn omgeving zorgde voor het verlies van wie ik was. Ik heb mij hierdoor alleen en eenzaam gevoeld, verlaten en niet begrepen. Ik wist niet hoe ik om deze verliezen moest rouwen. Met mijn wilskracht om door te gaan, om het positieve te blijven zien, door mijn trots aan de kant te zetten en een helpende hand niet af te slaan en te aanvaarden dat ik het niet allemaal alleen kon, klom ik uiteindelijk uit het allerdiepste dal omhoog. Mijn verliezen heb ik kunnen accepteren, door tijd te nemen deze te verwerken, het rouwproces aan te gaan, gebruik makend van de tools die ik kreeg aangereikt. 

Coaching

10 jaar lang ben ik rijinstructeur en opleider van rijinstructeurs geweest. Het viel mij op dat rijangst ook voorkomt bij professionele chauffeurs. Tijdens de opleiding van rijinstructeurs waren er zelfs leerlingen met een vorm van rijangst. Zij herkenden dit alleen niet of negeerden dit. De gedachte bij hen was ook: ‘Iedereen kan toch rijden?’ Voor mij een reden om hen tijdens hun opleiding hierop te coachen. 

Wilmar Pater

Mijn pad gaat over vele wegen. 
Soms langzaam en gestaag,
soms snel en voortvarend,
soms alleen en soms met anderen. 

 

Neem hier contact met mij op