Mijn verhaal

Mijn Jeugd kende vele dalen en bergen.
Soms waren de dalen dieper dan de bergen hoog.

Op zeer jonge leeftijd kwam ik in situaties terecht waardoor ik er vaak alleen voor stond. Normaal staan jonge kinderen in verbinding met hun ware zelf. Ik leerde op jonge leeftijd mij constant aan te passen aan mijn omgeving, zodat ik nooit echt mijzelf kon zijn en altijd een rol aannam, waarvan ik dacht dat deze van mij werd verwacht. Ik was een ware kameleon.  

Mijn levenspad is als een rivier die door de wereld stroomt met vele sombere delen maar ook kleurrijke en prachtige delen. De sombere delen hebben het water vervuild en vertroebeld. De prachtige en kleurrijke delen maken het water steeds mooier en helderder. Langzaam groeien er weer planten en bloemen, kristallen en ander leven in het water. Het water wordt helder.De mooiste bloemen komen bovendrijven en de helderste kristallen schitteren door maanlicht dat op het water schijnt. De rivier is een ware schoonheid…… 

Als backpacker/expat stond ik volledig open voor andere culturen, waarmee ik in aanraking kwam. Ik was gewend om mijzelf aan te passen, waardoor ik in het buitenland geen problemen had om mij thuis te voelen. Integendeel, ik voelde me daar meer mezelf dan in Nederland. Toen ik terugkeerde, werd dat gevoel alleen maar versterkt. 

Dat merkte ik vooral na mijn verblijf in oorlogsgebieden in Irak en Afghanistan, waar ik als burger werkte op militaire kampen. Deze jaren hebben bij mij diepe sporen achtergelaten en hebben mij meer veranderd dan ikzelf had verwacht. Ik had het ook niet door dat ik zo veranderd was. Ik voelde me een vreemde in mijn eigen land. Mijn herinneringen en emoties kwamen totaal niet overeen met die van mijn dierbaren. 

Niet in verbinding staan met mijzelf en met mijn omgeving zorgde voor het verlies van wie ik was. Ik heb mij hierdoor alleen en eenzaam gevoeld, verlaten en niet begrepen. Ik wist niet hoe ik om deze verliezen moest rouwen. Met mijn wilskracht om door te gaan, om het positieve te blijven zien, door mijn trots aan de kant te zetten en een helpende hand niet af te slaan en te aanvaarden dat ik het niet allemaal alleen kon, klom ik uiteindelijk uit het allerdiepste dal omhoog. Mijn verliezen heb ik kunnen accepteren, door tijd te nemen deze te verwerken, het rouwproces aan te gaan, gebruik makend van de tools die ik kreeg aangereikt. 

Mijn pad gaat over vele wegen. 
Soms langzaam en gestaag,
soms snel en voortvarend,
soms alleen en soms met anderen. 

 

10 jaar lang ben ik rijinstructeur en opleider van rijinstructeurs geweest. Het viel mij op dat rijangst ook voorkomt bij professionele chauffeurs. Tijdens de opleiding van rijinstructeurs waren er zelfs leerlingen met een vorm van rijangst. Zij herkenden dit alleen niet of negeerden dit. De gedachte bij hen was ook: ‘Iedereen kan toch rijden?’ Voor mij een reden om hen tijdens hun opleiding hierop te coachen.